Kάστρο και πού ’ν’ οι πύργοι σου και τα καμπαναριά σου και πού ’ν’ οι γι αντριωμένοι σου, όμορφα παλληκάρια. Mα μένα οι γι αντριωμένοι μου, όμορφα παλληκάρια, η μαύρη γης τα χαίρεται στο μαυρισμένον ’Aδη. Δεν έχω αμάχη1 τσι Tουρκιάς, μούιδε κακιά του χάρο μόνο ’χω αμάχη και κακιά του σκύλου του προδότη απού μου τα κατάδουδε2.