Σὰ θὰ μὲ βροῦνε πάνω στὸ ξύλο τοῦ θανάτου μου γύρω θά ‘χει κοκκινίσει πέρα γιὰ πέρα ὁ οὐρανὸς Μιὰ ὑποψία θάλασσας θὰ ὑπάρχει κι ἕν’ ἄσπρο πουλί, ἀπὸ πάνω, θ’ ἀπαγγέλει μέσα σ’ ἕνα τρομακτικὸ τώρα σκοτάδι, τὰ τραγούδια μου