Αυτό το ποίημα είναι για σένα που τρελαίνεσαι πριν πέσεις στο κρεβάτι και μουρμουράει η γυναίκα σου για τους απλήρωτους λογαριασμούς και τρελαίνεται η μάνα σου για τις αδιόρθωτες συμπεριφορές σου και σου μιλάνε οι φίλοι σου για τις ακάθαρτες σιωπές. Αυτό το ποίημα είναι για ‘κείνους που μαύρισαν τα χέρια τους και πίνουν ούζα στου καφενείου την πληρωμή, που σταυρώνονται στους πάγκους για τρεις κι εξήντα και τους γαμούν οι τράγοι της πολιτικής, τα κωλόπαιδα με τις σιδερωμένες γραβάτες. Αυτό το ποίημα είναι γι’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τους γραφιάδες των free press ‘κείνους που λέν’ τι όμορφα είναι τα βράδια της πόλης γιατί ποτέ δεν άνοιξαν φάκελο με λογαριασμό γιατί η μάνα ξεσκάτιζε τα βρακιά τους απ’ τα ερασιτεχνικά μεθύσια και ο πατέρας φρόντιζε τα πλυμένα τους αρχίδια. Αυτό το ποίημα είναι για τους μαλάκες ποιητές που νόμιζαν πως τα λόγια είναι δυο ποτάμια. Που δεν ρόζιασαν ποτέ τους τις παλάμες και γίνανε το λουρί ενός ατάλαντου. Για τα Παρίσια τους και τις αγύμναστες κωλοτρυπίδες τους για τους μπαμπάδες στρατηγούς τους και τις γιαγιάδες νταβατζήδες τους για τα ποτά των 10 ευρώ τους στα μπαρ της γελοιότητας για το βυζί της μάνας τους που έγινε εικονοστάσι και τα ημερωμένα μεσημεριάτικα πρωινά τους που δεν υπήρχε ποτέ το ξυπνητήρι. Αυτό το ποίημα είναι για τους πενηντάρηδες οικοδόμους που πίνουν ότι βρουν μπροστά τους μονάχα για να σταματήσουν τα χρόνια και τις γυναίκες τους που μετράν τις δεκάρες στα μπακάλικα της γειτονιάς μην τυχόν και φάνε ξύλο το βράδυ. Αυτό το ποίημα είναι για τους χαρτογιακάδες που έπιασαν τον παπά απ’ τα αρχίδια και τους παπάδες που έγιναν αρχίδια. Αυτό το ποίημα είναι για τούτη την πόλη που δεν κατάλαβε ποτέ από που της ήρθε και βολεύεται με τα ίδια σκατά εδώ και κάποιες δεκαετίες και θα βολεύεται για χρόνια ακόμη. Καθώς οι σκύλες θα γαβγίζουν τα βράδια οι μπεκρήδες θα μετράνε ατυχία και τ’ αποτσίγαρα θα χορεύουν κλακέτες πάνω στον ίδιο ρυθμό του θανάτου