Τρελός Μουσώνας ράγισε μεσονυχτίς τα ρέλια. Στο χέρι σου χλωρό κλαρί, χαρτί κι ένα φτερό. Τέσσεροι κάμανε καιροί τα ρούχα σου κουρέλια. Να σε σκεπάσω θέλησα, γλιστράς και δεν μπορώ. Κοράλλι ο κατραμόκωλος βαστάει να σε φιλέψει. Γιατί μπήγεις τα νύχια σου στη σάπια κουπαστή; Είν’ ένα φάδι αθώρητο και μου μποδάει τη βλέψη. Γαλάζιο βλέπω μοναχά, γαλάζιο και σταχτί. Παρακαλώ σε κάθησε να ξημερώσει κάπως. Χρώμα να βρω, το πράσινο και τίντες μυστικές. Κι απέ, το θρύλο να σου πω που μού `πε μαύρος κάπος τη νύχτα που μας έγλειφε φωτιά στο Μαρακές. Ακόμα ξέρω τον αρχαίο σκοπό του Μινικάπε, τη φοινικιά που ζωντανή θρηνεί στο Παραμέ. Μα ένα πουλί μου μήνυσε πως κάποιος άλλος στα `πε κάποιος, που ξέρει να ιστορά καλύτερα από με Κάματος είναι που μιλά στενόχωρα και κάψα. Πεισματική, και πέταξες χαρτί, φτερό, κλαδί, όμως δεν είμαστε παιδιά να πιάσουμε την κλάψα. Τι θα ‘δινα –«Πάψε, Σεβάχ» για να `μουνα παιδί! Αυγή, ποιος δαίμονας Ινδός σου μόλεψε το χρώμα; Γυρίζει ο ναύτης τον τροχό κι ο γύφτος τη φωτιά. Και ‘μείς, που κάμαμε πετσί την καραβίσια βρωμα, στο πόρτο θα κερδίσουμε και πάλι στα χαρτιά.