Εκεί που η αράχνη σε τσιμπά κι ένα σημάδι αφήνει βάλε δυο ρόδα αντικριστά στου στήθους το καμίνι. Άνοιξε πόρτα να χαρείς της νιότης μου τα κάλλη κι εγώ μια αγκάλη σου `φερα κεράσια στο καλάθι. Μα τ’ άλλο χέρι μου βαστά πετράδι κι αλυσίδα και δαχτυλίδι μάλαμα κυρά μου Κατερίνα. Συ παίρνεις άντρα μ’ άρωμα κι εγώ όμορφο λουλούδι και σ’ ένα μήνα θ’ ακουστεί του γάμου το τραγούδι.