Πως με κοιτάς έτσι γλυκά, νέο μ’ ανθάκι χαρωπό! Δείχνεις όλες τις χάρες σου σε με και δε φοβάσαι; Αχ! έχω τη καρδιά βαριά... μα δε θα σου το πω γιατί, κάλλιο ασυλλόγιστο κι ευτυχισμένο να `σαι. Πως με κοιτάς έτσι γλυκά... συ, τόσο νιο και χαρωπό; Τρέμει η καρδιά μου μια στιγμή σαν κάτι να προσμένω... Αλί! έχω βάρος στη καρδιά. Μα δε θα σου το πω γιατί κάλλιο ασυλλόγιστο να `σαι κι ευτυχισμένο. Με τρώει η έγνοια να σταθώ κοντά σου μια στιγμούλα και την καρδιά μου στη γλυκιά σου μυρωδιά να λούσω. Με καίει ο πόθος σκύβοντας πάνω σου σαν βεργούλα του φτάχτη, τον τρελό παλμό της νιας σου ζωής ν’ ακούσω. Τολμώ τ’ άσωτα χέρια μου κάποια στιγμή ν’ απλώσω τα θελκτικά σου χρώματα στην όψη σου ν’ αγγίσω μα κάτι, σαν να μη μπορώ κει που `σαι να σε σώσω κάνει βαριά τα χέρια μου κάτω να πέφτουν... πίσω...