Χρυσά φτερά, βυζαντινό μου βλέμμα, αρχάγγελοι χορεύανε στο αίμα, κι ένα τραγούδι μέσα στη φωνή μου, μού γύρευε μιαν έξοδο κινδύνου. Γιάννενα και Τρίπολη και Σύρα, όμορφη σκονισμένη μου πορφύρα, Χίος, Κεφαλλονιά και Μυτιλήνη, μοίρα μου πελαγίσια Ρωμιοσύνη. Χάλκινο το τραγούδι μας στο στόμα, τίποτε δεν το φίμωσε ακόμα. Τρελή φυλή που κλαίει και γελάει, μ’ έναν καημό κοιμάται και ξυπνάει, να σπείρει τα πελάγη με σιτάρι, για να θερίσει το μαργαριτάρι. Γιάννενα και Τρίπολη και Κρήτη, ρίζα μου περηφάνεια Ψηλορείτη, Ζάτουνα και νησιά της αγωνίας, φλέβα μου μυστική της Ιωνίας.