Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ’ ουρανού βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ’ ουρανού τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου Μην η αθωότητά μου είναι μέσα στη σιωπή σ’ ένα θησαυρό χαμένο που γυρεύω μια ζωή μην την ξόδεψα στα ζάρια μην την πήρε το κρασί ίσως φταίει η βροχή που κλαίει με παράπονο κι οργή Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ’ ουρανού βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ’ ουρανού τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου Χάνω την ισορροπία κι ο αέρας με τρυπά φταίνε κι οι κραυγές των γλάρων σ’ ένα γκρίζο ορίζοντα οι αποστάσεις με λυγίζουν δεν υπάρχει επιστροφή ειν’ η αθωότητά μου μέσα στην καταστροφή Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ’ ουρανού βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ’ ουρανού τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου