Αναστενάζει ο Γεντί - Κουλές, τί έχεις, παληκάρι μου και κλαις. Θρηνώ τα μαύρα νιάτα μου στο κρύο το κελί μου, μέσ’ στα βαρειά τα σίδερα θ’ αφήσω το κορμί μου. Αναστενάζει ο Γεντί - Κουλές, κουράγιο, παληκάρι μου, μην κλαις. Αντιλαλούν απόψε οι φυλακές και κλαίει όλος ο Γεντί - Κουλές. Αύριο το ξημέρωμα τον κόσμο τον αφήνω, αφού με καταδίκασαν, το χρέος μου το δίνω. Αναστενάζει ο Γεντί - Κουλές, κουράγιο, παληκάρι μου, μην κλαις. Αναστενάζει ο Γεντί - Κουλές, τί έχεις, παληκάρι μου και κλαις. Αφήνω τη γυναίκα μου, τα δόλια τα παιδιά μου, ήρθε η στερνή η ώρα μου και σφίγγεται η καρδιά μου.