Τα κροτάφια τ’ ασημένια που τα βάραινε η έννοια μέσ’ στης νιότης μου την όμορφη αυγή, δεν τ’ ασήμωσε ο χρόνος, μα τ’ ασήμωσε ο πόνος, τα ξενύχτια κι η δική σου συλλογή. Τέτοια αγάπη, σαν τον ουρανό μεγάλη, τέτοια αγάπη, σαν τη θάλασσα πλατειά, δεν εμπόρεσες, τι κρίμα, να τη νιώσεις, γιατί λείπει απ’ τα στήθεια σου η καρδιά. Μια ζωή τυραννισμένη κι απ’ το κλάμα ποτισμένη, να τι κέρδισα από σένα, δυστυχώς, στην ψυχή μου τα συντρίμμια, στο κεφάλι μου τ’ ασήμια για ανάμνηση να τα `χω διαρκώς. Τέτοια αγάπη, σαν τον ουρανό μεγάλη, τέτοια αγάπη, σαν τη θάλασσα πλατειά, δεν εμπόρεσες, τι κρίμα, να τη νιώσεις, γιατί λείπει απ’ τα στήθεια σου η καρδιά, δεν εμπόρεσες, τι κρίμα, να τη νιώσεις, γιατί λείπει απ’ τα στήθεια σου η καρδιά.