Μια ζωή εσύ μηδένισες Και ο πόνος μέσα στην καρδιά μου εισβολέας Σαν να λες πως δεν την έζησες Κι έτσι σβήστηκε τόσο απλά σαν προβολέας Πως μπορείς εσύ που έλεγες Πως τα σύνορα του χωρισμού δε θα περάσεις Πες μου πως εσύ το μπόρεσες Τώρα σαν το γυάλινο ποτήρι να με σπάσεις Ήσουν ο λόγος σ’ ό,τι έκανα Και τώρα ψάχνω λόγο για να ζήσω Είμαι σαν κάτι μισοφέγγαρα Που τ’ άλλο τους μισό το θέλουν πίσω Μες στο σπίτι που μεγάλωσε Κι έτσι ξαφνικά τίποτα πια δε το γεμίζει Μέσα μου η βροχή δυνάμωσε Και η μοναξιά σαν άνεμος να μου σφυρίζει Πως μπορεί εμείς που λέγαμε Πως δεν είμαστε προσωρινοί σαν κάποιους άλλους Πες μου πως εμείς χαθήκαμε Και στους έρωτες δε θα γραφτούμε τους μεγάλους