Σε παράξενη χώρα Ένα πέταγμα τώρα μια ρωγμή κι είναι ώρα Μου μένει μια ανάσα βαριά Μας στερήσαν πατρίδα Στο όνειρό σου όμως είδα σιγοκαίει η ελπίδα τώρα είναι η δική μας σειρά Δε θυμάμαι ποτέ μοναξιά με πρόσωπο ξένο Κι αν φοβάμαι τη γκρι συννεφιά δεν είναι τίποτα γραμμένο Δεν υπάρχουνε άλλοι και η δίψα μεγάλη Στου αιώνα τη ζάλη θεριεύεις και γλυκά μ’ ακουμπάς Δε θυμάμαι ποτέ μοναξιά με πρόσωπο ξένο Κι αν φοβάμαι τη γκρι συννεφιά δεν είναι τίποτα γραμμένο