Η φωνή της Υακίνθης είναι από πηλό έτοιμο να φτερουγίσει το γαρυφαλλάκι πάρε με χρυσέ άνεμέ μου σε παρακαλώ φύσα σαν φυλλάκι Όταν λέει η Υακίνθη σ’ αγαπώ πολύ πέφτουν οι παλιοί σοβάδες του φτωχού μου κόσμου κι από τα γυμνά ντουβάρια μπαίνει η ανατολή να ντυθεί το φως μου Όταν παίζει η Υακίνθη με τα βότσαλα πράσινη στα δυο της χέρια λάμπει η Μυτιλήνη χίλια τα αινίγματά μου χίλια και θολά κι όλα μου τα λύνει