Το `μαθα αργά, η αγάπη άνθρωπο πληγώνει κι είναι από πέτρα η καρδούλα της καλής μου δε μου `πε, βάρδε, να, φαρμάκι στην πληγή σου κι όταν γι’ αγάπη τραγουδάς, άσε το σάζι. Μακάρι να `μουν σ’ ερημιές, ξέσπιτος, δίχως στέγη, ας είχα ντέρτια ένα βουνό, μα να μην είχα αγάπες...! Πώς τυραννά ένα τριαντάφυλλο τ’ αηδόνι, το ξέρει μόνο όποιος πονά απ’ την αγάπη. Ο Χαβασί είμαι που θρηνώ σαν αηδονάκι κι η φλόγα του έρωτα δε σβήνει απ’ την καρδιά μου.