Φύσηξε ο βοριάς της παρηγοριάς πάνω στο Κορμί μου άλλαξε ο καιρός, Μέχρι κι ο θεός τα `‘βαλε μαζί μου Πάλι, πάλι θα `ναι η νύχτα πιο μεγάλη Κι άλλη μέρα ήλιο δε θα βγάλει Μέσα στο σκοτάδι μου θα ζω Πάλι θα `ναι η απουσία σου μεγάλη Και μες στης αγάπης σου τη ζάλη Θα φωνάζω πόσο σ’ αγαπώ Φύσηξε ο βοριάς της παρηγοριάς Για να μου θυμίσει Πως ακόμα ζω, έστω κι αν εγώ έχω τερματίσει