Τη μοίρα μου αποφάσισα και πήρα μες στα χέρια Πετούμενο καβάλησα και πήγα στον αέρα Τη μάνα μου χαιρέτησα με τη φθαρμένη τσάντα και είπα μητέρα μην πονάς θα `μαι ο γιος σου πάντα Το τσάι μάνα είναι πικρό, πικρό το ομολογώ πρόσφυγας είμαι στα Λονδίνα και με χει φάει η ρουτίνα Μες στο Λονδίνο πνίγομαι και κλαίω απ'τον καημό μου το χρήμα δε μου έφτασε φωνάζει το μωρό μου στα Μπέρμπερις δε σταματώ, ο Αρμάνης μου `χει λείψει εδώ στη μαύρη ξενιτιά θα με σκοτώσει η θλίψη Το τσάι μάνα είναι πικρό, πικρό το ομολογώ πρόσφυγας είμαι στα Λονδίνα και με χει φάει η ρουτίνα Το τσάι μάνα είναι πικρό, πικρό το ομολογώ πρόσφυγας είμαι στα Λονδίνα και με χει φάει η ρουτίνα