Έναν λεβέντη αγαπούσε η Μαριώ, που ήταν παλληκάρι όλο νιάτα, και το `χει μάθει τώρα το χωριό πως αγαπάει κι αυτός τη μαυρομάτα. Δε θέλουν απ’ το σπίτι τον γαμπρό και μέρα - νύχτα τηνε τυραννούνε μα δεν αλλάζει γνώμη η Μαριώ και σ’ όλους λέει, όταν την ρωτούνε: "Αυτόν που θέλω εγώ θα παντρευτώ, αυτόν που αγαπώ με την καρδιά μου, αλλιώς, το έχω βάλει πια σκοπό να μην φορέσω στέφανα του γάμου." Φεύγει ο καλός της για να πάει στην ξενητειά, να κάνει βιος και να `ρθει να την πάρει, κι εκείνη ετοιμάζει τα προικιά ώσπου να `ρθεί το άξιο παλληκάρι. Χρόνια περνούν κι η δόλια η Μαριώ ακόμα τον λεβέντη περιμένει, και διώχνει κάθε άλλο προξενιό κι ας είναι η νιότη, τώρα πια, σβυσμένη. "Αυτόν που θέλω εγώ θα παντρευτώ, αυτόν που αγαπώ με την καρδιά μου, αλλιώς, το έχω βάλει πια σκοπό να μην φορέσω στέφανα του γάμου."