Το ξέρω πως τα πήρε πια η βροχή τα λόγια που ποτέ δε μού `χες πει Μα εγώ τα καταλάβαινα παιδί και μεταλάβαινα του έρωτά σου τ’ άχραντα μυστήρια Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει Σε ποιο αστέρι, σε ποιον ουρανό Φοράει της νύχτας το στεφάνι Ή βάφει πορφυρό το δειλινό Της άνοιξης το πρώτο δειλινό Το ξέρεις πως δε φτάνει πια ο καιρός να σβήσει εκείνο τ’ άγριο το φως Τις νύχτες που σε γλύκαινα σαν γυμνασμένη λύκαινα του έρωτα ζητώντας τα μαρτύρια Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει Σε ποιο αστέρι, σε ποιον ουρανό Φοράει της νύχτας το στεφάνι Ή βάφει πορφυρό το δειλινό Της άνοιξης το πρώτο δειλινό