Απ’ του χωρισμού τον πόνο λίγο - λίγο σιγολιώνω, σιγολιώνω, κάθε μέρα που περνάει με τσακίζει, με γερνάει, με γερνάει. Θα με φάει αυτός ο χωρισμός μας, γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας, γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας. Λόγια, σου `παν, πικραμένα και με άφησες εμένα, αχ, εμένα, τώρα ζούμε χωρισμένοι σαν να είμαστε δυο ξένοι, αχ, δυο ξένοι. Θα με φάει αυτός ο χωρισμός μας, γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας, γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας. Από πέτρα πρέπει να `σαι και γι’ αυτό δε με λυπάσαι, δεν λυπάσαι, νύχτα - μέρα υποφέρω, δε θα ζήσω πια, το ξέρω, αχ, το ξέρω. Θα με φάει αυτός ο χωρισμός μας, γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας, γύρνα πάλι στο φτωχοκάλυβό μας.