Το κουρασμένο μου κορμί το φάγανε πια οι καημοί, απ’ της ζωής τα βάσανα ποτέ μου δεν- ποτέ μου δεν ανάσανα. Ε, ρε ζωή, ε, ρε ζωή σερέτισσα, δουλιά που δεν- δουλιά που δε σε γλέντησα. Οι πίκρες πια με λυώσανε και μ’ αποτελειώσανε, χαθήκαν οι ελπίδες μου και μείναν οι- και μείναν οι ρυτίδες μου. Ε, ρε ζωή, ε, ρε ζωή σερέτισσα, δουλιά που δεν- δουλιά που δε σε γλέντησα. Τα νιάτα δεν τα χάρηκα, πήγαν στο βρόντο κι άδικα, φαρμάκια ήπια και χολές και πέθανα- και πέθανα χίλιες φορές. Ε, ρε ζωή, ε, ρε ζωή σερέτισσα, δουλιά που δεν- δουλιά που δε σε γλέντησα.