Το παλληκάρι που `σβησε κανείς δε συλλογιέται, αδέλφια, φίλοι και γνωστοί κι αυτή που θα `μενε πιστή, μόνο η μάνα έρχεται στο μνήμα και χτυπιέται. Μια φωτογραφία μένει στο σταυρό, κιτρινισμένη. Περνούν τα χρόνια κι έρχονται χειμώνες, καλοκαίρια, στο στόμα απόμεινε η ψυχή, όμως, με χιόνια και βροχή, το καντηλάκι ανάβουνε τα δυο φτωχά της χέρια. Μια φωτογραφία μένει στο σταυρό, κιτρινισμένη. Κι ένα θλιμμένο δειλινό η πλάκα του τραβιέται, πέθανε κι εκείνη που πονά, το μνήμα άνοιξε ξανά για να δεχτεί τη μάνα του που παύει να χτυπιέται.