Κλάψτ', αδελφές, τους αδελφούς και, μάνες, τα παιδιά σας που δικαστήκανε, βαριά, να ζουν στην μαύρη ξενιτιά, να λιώνουν μακριά σας. Ως πότε πια η ξενιτιά, κακούργα, θα `ναι, μητριά. Φαρμάκι στάζει το ψωμί που τρώνε, στη σκλαβιά τους, αναστενάζουνε ψυχές στις αλυσίδες τις βαρειές και καίγεται η καρδιά τους. Ως πότε πια η ξενιτιά, κακούργα, θα `ναι, μητριά. Κλάψτε, μανάδες, τα παιδιά τα καταδικασμένα, που τρέμουνε μέσ’ στη σκλαβιά και λιώνει η δόλια τους καρδιά, στα άπονα τα ξένα.