Κάθε μέρα, πως θα φύγεις, φοβε- φοβερίζεις και μου λες, μα, από τέτοια παραμύθια, μας τα εί- μας τα είπανε πολλές. Αχ, κούνια που σε κούναγε και μάνα που σ’ εγέννα, το μοναστήρι να `ν’ καλά και μην με κλαις εμένα. Και που σ’ εχω, φύρα έχω μονα- μοναχά, και τσαμπουκά, φύγε, στρίβε, σου πληρώνω και τα ο- και τα οδοιπορικά. Αχ, κούνια που σε κούναγε και μάνα που σ’ εγέννα, το μοναστήρι να `ν’ καλά και μην με κλαις εμένα. Από `σένα θα μου μείνουν βερε- βερεσέδια απλήρωτα, άιντε, στο καλό, κυρά μου και δεν τρέ- και δεν τρέχει τίποτα. Αχ, κούνια που σε κούναγε και μάνα που σ’ εγέννα, το μοναστήρι να `ν’ καλά και μην με κλαις εμένα.