Μ’ αδίκησες, Ανατολή και μου `ταξες περβόλι και μια ζωή ολόκληρη με κυνηγάει το βόλι. Ο δρόμος είν’ αδιάβατος, μια τσιμινιέρα η πόλη, γαρύφαλλο ο θάνατος και το μυρίζουμ’ όλοι. Εμένα δεν μ’ αφήσανε ήλιο να δω ακόμα και τραγουδώ τον αμανέ με πικραμένο στόμα. Ο δρόμος είν’ αδιάβατος, μια τσιμινιέρα η πόλη, γαρύφαλλο ο θάνατος και το μυρίζουμ’ όλοι.