Τη μέρα που γεννήθηκα με πήρανε τρεις γύφτοι και στράτα στράτα με έφεραν εδώ στον Ποδονίφτη Τα σπίτια τότε φτωχικά ξεσκέπαστο το ρέμα το γάλα ήταν όνειρο και παραμύθι η κρέμα Μα εμένα μού `δωσε η ζωή λαχταριστές καμπύλες που για τους άντρες άνοιγαν των ουρανών τις πύλες και μού `λεγαν στενάζοντας καθώς με παίρναν πρέφα "Εσύ κερδίζεις μάνα μου και κύπελλο Ουέφα" Απ’ αριθμούς και γράμματα δε σκάμπαζα ούτε λέξη κι ένα παιδί της γειτονιάς πού `χα μαζί του μπλέξει Έπαιζε με ένα ακκορντεόν σε μια μικρή ορχήστρα και με το ζόρι μ’ έβαλε να γίνω τραγουδίστρα Βγήκα στο πάλκο μια βραδιά κι ω θαύμα των θαυμάτων πάψαν των σκύλων οι φωνές κι οι τσαχπινιές των γάτων και μού `λεγαν οι φίλοι μου, παιδιά του εργοταξίου "εσύ μασάς τη Μοσχολιού και τρως την Αλεξίου" Με τον καιρό βαρέθηκα τον ακορντεονίστα τα λόγια του μου φέρνανε και κούραση και νύστα Έτσι λοιπόν παντρεύτηκα κάποιον συνταξιούχο κι είχα σπιτάκι καθαρό σιδερωμένο ρούχο Κι έμαθα σαν λησμόνησα του τραγουδιού τα φάλτσα να φτιάχνω φίνο μουσακά και μακαρόνια σάλτσα κι όλοι μου λέγαν σε γιορτές, σε γάμους, σε βαφτίσια "εσύ θα γίνεις Παναγιά μια μέρα στα Πατήσια".