Η ζωή μου ένα φύλλο που το πήρε ο βοριάς. Πόση πίκρα να σου στείλω απ’ το δάκρυ της καρδιάς; Να με παιδεύεις γιατί; Να με ξοδεύεις γιατί; Να με πληγώνεις γιατί; Ρωτάω γιατί. Δε μιλάς, δε μιλάς. Μάτια μου, γιατί δε μου μιλάς; Δε μιλάς, δε μιλάς. Σαν παιδί με παίζεις και γελάς, άλλη μια φορά με ξεγελάς. Η σιωπή σου με τρομάζει κάτι νύχτες σαν κι αυτή. Η αγάπη ξεθωριάζει και με πνίγει το γιατί. Να με παιδεύεις γιατί; Να με ξοδεύεις γιατί; Να με πληγώνεις γιατί; Ρωτάω γιατί. Δε μιλάς, δε μιλάς...