Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη, σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει. Ήρθες, καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα, δρόσισες την ψυχούλα μου, που έκαιγε ο πόθος. Κι από το γάλα πιο λευκή, απ’ το νερό πιο δροσερή, κι από το πέπλο το λεπτό πιο απαλή. Από το ρόδο πιο αγνή, απ’ το χρυσάφι πιο ακριβή, κι από τη λύρα πιο γλυκιά, πιο μουσική. Πάει καιρός που κάποτε σ’ αγάπησα, Ατθίδα, μα τότε μου `μοιαζες μικρό κι αθώο κοριτσάκι. Συ που μαγεύεις τους θνητούς, παιδί της Αφροδίτης, απ’ όλα το καλύτερο εσύ ’σαι το αστέρι. Κι από το γάλα πιο λευκή...