Δυο μάνες έχω πάνω στη Γη που μ’ αναθρέψαν απο παιδί. Και δυο φεγγάρια στη σκοτεινιά, οι Ποδαράδες κι’ η Κοκκινιά. Δεν έχουν πάρκα, ψηλά σκαλιά, μόνο αργαστήρια και αργαλειά. Μα βασιλεύει η ομορφιά στους Ποδαράδες, στην Κοκκινιά. Κάθε του σκέψη απ’ την αυγή γεννάει χρυσάφι, γεννάει ψωμί. Και κάθε βράδυ στα γιασεμιά σμίγει η αγάπη κι’ η φαμελιά.