Σαν έριξα και το στερνό δαυλί στὸ φωτογώνι, (δαυλί της ζωής μου της κλεισμένης μέσ᾿ στο χρόνο) στο φωτογώνι της καινούργιας λευτεριάς σου, Ελλάδα, μου αναλαμπάδιασε άξαφνα η ψυχή σαν να `ταν όλο χαλκός το διάστημα, ή ως να `χα, τ᾿ άγιο κελί του Ηράκλειτου τριγύρα μου, όπου, χρόνια, για τὴν Αἰωνιότη εχαλκευε τοὺς λογισμούς του και τους κρεμνουσε ως άρματα στης Έφεσος το Ναό...