Θυμάμαι ακόμα, να γυρνάς με πόδια λασπωμένα σαν δερβίσης πάνω στο δικό μου σώμα· κύκλους άδειους να αφήνεις. Θυμάμαι ακόμα, να με πνίγεις σα μωρό στα χάδια. Nα μετρήσω -μού πες- θέλω τα φεγγάρια. Aύριο, πάλι, θα γυρίσω. Να `σουν βοτάνι στο βουνό σαν σε φιλώ να ξεχνώ το γλυκό σου πόνο. Να `σουν βοτάνι στο βουνό σαν σε φιλώ να ξεχνώ το γλυκό σου πόνο. Θυμάμαι ακόμα, σ’ ένα δρόμο να χτυπιέσαι μόνη κι ο αέρας απ’ τ’ αμάξια να σηκώνει το γδαρμένο σου φουστάνι. Κι όλο θυμάμαι να χιονίζει στ’ άδειο μου τραγούδι κι εγώ να φορώ το κάτασπρο κοστούμι με το ματωμένο πέτο.