Όλα τα όνειρα εσύ μου γκρέμισες, γιατί με πρόδωσες κάποια βραδιά και την αγάπη μου την περιφρόνησες, γιατ’ είσαι άνθρωπος χωρίς καρδιά. Γι’ αυτό τραβώ τον δρόμο μου που `ναι γεμάτος δάκρυ, θα τον περάσω μόνος μου κι όπου με βγάλει η άκρη. Για `σένα, έκανα χιλιάδες όνειρα, μα δε μου βγήκανε αληθινά, μείναν’ στη σκέψη μου, μόνο σαν όνειρα, γιατί, χωρίσαμε παντοτινά. Γι’ αυτό τραβώ τον δρόμο μου που `ναι γεμάτος δάκρυ, θα τον περάσω μόνος μου κι όπου με βγάλει η άκρη. Όλα τα όνειρα εσύ μου γκρέμισες κι ήταν της τύχης μου να πικραθώ, δεν με λογάριασες, ούτε με σκέφτηκες κι όπως μου φέρθηκες, δεν το ξεχνώ.