Ωχ, δεν μπορώ να συνηθίσω τη βαρειά τη μοναξιά μου, ωχ, κάθε μέρα που περνάει φαρμακώνετ’ η καρδιά μου. Αχ, έλα, έλα, έλα, φαρμακώνετ’ η καρδιά μου. Ωχ, τυραννιέμαι κι αργολιώνω και με βασανίζει ο πόνος, ωχ, τι μαρτύριο μεγάλο ν’ αγαπάς και να `σαι μόνος. Αχ, έλα, έλα, έλα και με βασανίζει ο πόνος. Ωχ, συννεφιά βαρειά με ζωνει και δε με χωράει ο τόπος, ωχ, προσπαθώ να λησμονήσω, όμως, δεν υπάρχει τρόπος. Αχ, έλα, έλα, έλα και δε με χωράει ο τόπος.