Ας ξημερώσει η βραδιά, αυτή η γκρίζα και βαρειά, που τ’ άστρα χάθηκαν, μαζί και το φεγγάρι, γιατί έχεις φύγει μακριά κι έμειν’ ο πόνος στην καρδιά, που κάποιος άλλος, από `μέ, σε έχει πάρει. Ας ξημερώσει η βραδιά, ίσως να βρει παρηγοριά η πονεμένη μου ψυχή, να σε ξεχάσει, ο τρόπος που `φυγες μακριά, μου `χει πληγώσει την καρδιά και κάθε ελπίδα πια, για `σέ, την έχω χάσει. Ας ξημερώσει η βραδιά, αυτή η γκρίζα και βαρειά, το γλυκοχάραμα, την γη, να αγκαλιάσει, μ’ ένα παράπονο πικρό, αντίο μόνο, θα σου πω κι όπως με ξέχασες, θα σ’ έχω πια ξεχάσει.