Μια μάνε, είχε ένα λεβέντη, που της τον πήρε η ξενιτιά, ποτέ, στα νιάτα της, δεν είχε κλάψει, μα κλαίει τώρα, στα γηρατειά. Όλη η ζωή της κι όλο της το βιός, είναι ο λεβέντης, ο μοναχογιός. Ο γιος τής γράφει, ο γιος τής στέλνει κάθε εβδομάδα, επιταγή, αλλά, τα πλούτη τι να τα κάνει που είναι ρημάδι, μέσα στη γη. Όλη η ζωή της κι όλο της το βιός, είναι ο λεβέντης, ο μοναχογιός. Παιδί μου, έλα και ας πεθάνω, η δόλια η μάνα παραμιλεί, στην αγκαλιά σου να ξεψυχήσω με ένα δάκρυ κι ένα φιλί. Όλη η ζωή της κι όλο της το βιός, είναι ο λεβέντης, ο μοναχογιός.