Μες σ’ αυτή την κοινωνία μέσα στον παλιοντουνιά μέρα, νύχτα αγωνία τυραννία κι απονιά. Γιατί με κατακρίνουνε και με κατηγορούνε; Είμαι το πιο καλό παιδί και όμως μ’ αδικούνε. Σαν το βράχο που το κύμα τον χτυπάει με ορμή η καταραμένη φτώχεια μου πληγώνει το κορμί. Τυραννία νύχτα, μέρα βάσανα βράδυ, πρωί πιο καλά σ’ αυτή τη σφαίρα να μην είχα γεννηθεί.