Ώρε `ν’ έβγα, μανούλα, να με ιδείς και να μου καμαρώσεις, Μό `χουν αλσίδες στο λαιμό, τα σίδερα στα χέρια. Έβγα, μανούλα μ', να με ιδείς, να τους παρακαλέσεις, να μη με παν από χωριό, ουδ’ από πολιτεία. Έχω εχθροί που χαίρονται [και φίλοι απού λυπιούνται, έχω και μι’ αγαπητικιά, τα μαύρα θα φορέσει]. Με παν, μάνα μ', στην Έδεσσα, στης Έδεσσας τα πεύκα, πάνε να με κρεμάσουνε