Ήρθα στο σπίτι αυτό σαν βασιλιάς κάποιος ψιθύρισε στ’ αυτί μου σαν αέρας έκλεισε η πόρτα πίσω μου με μιας σεντόνια φως που ξεδιπλώνει ο αχός της μέρας. Κίνηση και φωνές, ατέλειωτες σιωπές, μια στάλα πόνος σφραγίδα η αφορμή που μ’ απειλεί και με κινεί ήταν πρωί κι ήταν φωτιά, σκέψη υγρή μου πλάθει ένα κορμί ένα κορμί, μια φυλακή. Η μάνα μου είναι αιτία, με κρατάει σφιχτά στα γόνατά της γνέθει και κοιτάει μπροστά μπροστά και πίσω ο φόβος μου ένας δρόμος μου δείχνει αρχή, με πιάνει ταραχή και μένω μόνος. Ήρθα στο σπίτι αυτό σαν βασιλιάς κοίτα πως έχουμε ζεστάνει άγρια χρόνια στέκομαι στο αέρα και γελάς μακάριοι οι τρελοί, σ’ αιώνια διαδρομή κάτι μας λείπει.