Σ αυτό το φτω , σ'αυτό το φτωχοκάλυβο με άφησες μια μέρα γιατί καλά , γιατί καλά το ήξερες πως θα γινώ μητέρα. Τώρα είμαι μια μητέρα με παιδί χωρίς πατέρα. Μαζί πως , μαζί πως θα πεθάνουμε μου είχες πει θυμάσε μα όμως ξε , μα όμως ξεμυαλίστηκες ποιος ξέρει που κοιμάσε. Τώρα ποια δε με θυμάσαι σ’ άλλη αγκαλιά κοιμάσαι. Σ αυτό το φτω , σ'αυτό το φτωχοκάλυβο που τόχεις ξεχασμένο κάθε στιγμή , κάθε στιγμή κάθε λεπτό εσένα θα προσμένω. Σε προσμένει κάθε μέρα του παιδιού σου η μητέρα.