Δυο ξαδερφάκια πάνε μακριά στη Ρώμη να πάρουνε του Πάπα μανούλα την άγια γνώμη μάνα μανούλα. Πάνινο καπελάκι φοράει τ’ αγόρι και βελουδένια τόκα μανούλα φοράει η κόρη μάνα μανούλα. Της Ρώμης το γεφύρι περνάν και πάνε του Πάπα το παλάτι μανούλα ποιο τάχα να `ναι μάνα μανούλα. Σαν άβγαλτα πουλάκια γεμάτα φόβο κοιτάζουνε τον Πάπα μανούλα στον άγιο θρόνο μάνα μανούλα. Πείτε μου πως σας λένε ρωτάει ο Πάπας. Μένα με λένε Πέτρο μανούλα και μένα Άννα μάνα μανούλα. Τα χρόνια σας ποια είναι ξαναρωτάει. Εκείνη δεκαπέντε μανούλα κι αυτός δεκάξι μάνα μανούλα. Και τότε ρωτάει ο Πάπας που γεννηθήκαν. Εγώ στην Αντεκέρα μανούλα κι εγώ στην Κάμπρα μάνα μανούλα. Τότε ρωτάει ο Πάπας αν αμαρτήσαν. Ένα φιλάκι μόνο μανούλα του λέει το αγόρι μάνα μανούλα. Αναστενάζει ο Πάπας και λέει γελώντας αχ, τέτοιες αμαρτίες μανούλα να είχαμε όλοι μάνα μανούλα. Χαρούμενα οι καμπάνες χτυπάν στη Ρώμη τα δυο τα ξαδερφάκια μανούλα παντρεύει ο Πάπας μάνα μανούλα.