Εγώ αν δεν κλάψω μια ώρα μονάχα στην ψεύτρα ετούτη ζωή, κλαδί δε θ’ ανθίσει ποτέ μες στην πλάση κι ο ήλιος ποτέ δε θα βγει. Στην αγάπη κατάρα με δέρνει κι απ’ το μίσος του κόσμου πονώ, την σκιά μου κανένας δε θέλει κι ούτε ακόμα κι η γη που πατώ. Και αυτός π’ αγαπούσα με άφησε μόνη δε θέλει στιγμή να με δει ο πόνος με πνίγει γι αυτόν νύχτα-μέρα με δάκρυ ποτίζω την γη. Στην αγάπη κατάρα με δέρνει κι απ’ το μίσος του κόσμου πονώ, την σκιά μου κανένας δε θέλει κι ούτε ακόμα κι η γη που πατώ.