Στης καρδιάς μου τον χειμώνα φύτρωσε μια ανεμώνα η δική σου η αγάπη η χρυσή Μα δεν πρόλαβε ν’ ανθίσει και μαράθηκε πριν ζήσει γιατί κρίμα δεν την πότισες και εσύ Ποια αγάπη να πιστέψω και σε ποια να εμπιστευτώ που φοβάμαι μήπως πάλι προδοθώ Ποιο λουλούδι να ποτίσω δίχως φόβο στην ψυχή πως δε θα `ρθει η στιγμή να μαραθεί Στης καρδιάς μου το χειμώνα φύτρωσε μια ανεμώνα μα τι κρίμα δεν την πότισες και εσύ Έναν έρωτα χαμένο έναν κόσμο γκρεμισμένο από τώρα να θυμάμαι στη ζωή Σαν χαρτί τα όνειρά μου φτερουγίζουν μακριά μου και μ’ αφήνουν μια πικρία στην ψυχή Ποια αγάπη να πιστέψω...