Του σπιτιού μου τα λουλούδια είναι όλα μαραμένα δεν ανθίζουν δεν μυρίζουν αφού έχασα εσένα. Δεν ανθίζουν δεν μυρίζουν αχ, αφού έχασα εσένα. Και στη λεύκα που είναι αντίκρυ δυο καρδιές είχα σκαλίσει πήγα για να τις κοιτάξω μα η μία είχε σβήσει. Πήγα για να τις κοιτάξω αχ, μα η μία είχε σβήσει. Τ’ αζευγάρωτο τρυγώνι καθισμένο στο πλευρό μας μας κοιτάζει με μαράζι σαν να ξέρει τον καημό μας. Μας κοιτάζει με μαράζι αχ, σαν να ξέρει τον καημό μας Πάει τώρα ένας χρόνος που με τρώει ο μαύρος πόνος και σαν φύλλο μαραμένο να γυρίσεις περιμένω. Και σαν φύλλο μαραμένο αχ, να γυρίσεις περιμένω.