Πράσινο σκοτάδι απ’ τα μάτια σου βαμμένο χίμηξε κι απόψε να με βρει κι έγινε το σπίτι ένα δάσος πετρωμένο πού `μοιαζαν τα δέντρα του σταυροί. Έρημο τραγούδι από αίμα κι από χιόνι κλαίει στα παλιά μου τα χαρτιά όπως το φτωχό μου το κορμί που δεν παλιώνει για να το πετάξω στη φωτιά. Ήσουνα φεγγάρι κι ήμουνα πουλί πέταξα για να σε φτάσω κι όταν σ’ είχα φτάσει μέχρι το φιλί σ’ έσβησ’ η ανατολή.