Τώρα ἡ βραδιά, γλυκιὰ ποὺ φτάνει, θὰ μοῦ γλυκάνει καὶ τὴν καρδιά. Τ᾿ ἀστέρια ἐκεῖ θὰ δῶ, θὰ νιώσω οἱ ἄνθρωποι πόσο εἶναι κακοί. Κλαίοντας θὰ πῶ: «Ἄστρα μου, ἀστράκια τ᾿ ἄλλα παιδάκια θὰ τ᾿ ἀγαπῶ. »Ἂς μὲ χτυποῦν πάντα κι ἀκόμα. Θά ῾μαι τὸ χῶμα ποὺ τὸ πατοῦν. »Ἄστρα, καθὼς ἄστρα καὶ κρίνο, ἔτσι θὰ γίνω τώρα καλός.»