Και τώρα το τελευταίο μας μήνυμα. Αφιερωμένο σε κάθε λογής περιθώριους, παραπεριθώριους και φλαμπουροκουβαλήστρες σ’ όλους αυτούς που πολεμήσαν. Μόνο ένας σεισμός μας σώζει, φοβερός κατακλυσμός μαϊντανός να γίνουν όλα, να χαθεί ο πολιτισμός. Όπως η Ατλαντίς. Η ισοπέδωση με έκανε κι εμένα καραφλό, φοράω κάσκα εσύ μου πας στο σινεράμα, Κρίσνα Χάρε κι εγώ, σοφός μ’ ένα στομάχι φερμουάρ, να μένει πάντοτε κλειστό όταν πεινάει, μα και στη λόξα του να λέει au revoir. Άμα δε σου πέσει η μούρη πως μωρέ θ’ αντιληφθείς τι σου λέει ένας σαμάνος κι ένας οραματιστής. Όπως η Ατλαντίς. Η ισοπέδωση με έφαγε κι ας ήμουνα βουνό, μου `καναν μπάνιο η επανάσταση η όλη του πλανήτη, ούτε ένα ράφι να μου φτιάξει δεν μπορεί, απολογήσου μπρος σε μένα τον νεφρίτη, μη βολοδέρνεις μες στο ψέμα σου μωρή. Τώρα μαστουριάστε όλοι με τραγούδια του τεκέ μοναχά τεκέ δεν βρίσκεις που να βρεις και ναργιλέ. Όπως και Ατλαντίς. Αν το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται κι ο θεός, εγώ τι φταίω; Αντίς να φτιάξουνε σε μένα εκκλησίες να με λατρέψουν σαν συμπέρασμα γυμνό χωρίς θεόλογα και παπαδοπορδίες παν και τις φτιάχνουνε στον ίδιο το θεό. Μόνο ένας σεισμός μας σώζει, απ’ το πλέγμα δηλαδής μαϊντανός να γίνουν όλα, να βουλιάξει όλη η γης. Όπως η Ατλαντίς.