Πήρε ο αέρας να φυσά κι η νύχτα απ’ άκρη σ’ άκρη κι η μοναξιά μου δάκρυ. Δυο μάτια δυο θάλασσες κι εγώ σκαρί ρημάδι και ρότα για τον Άδη. Μακριά με σέρνει η θίελα κι ένα δικό σου χάδι που να `σαι αυτό το βράδυ κι η μοναξιά μου δάκρυ.