Διψάς, του στίχου το πουλί, της ξενιτιάς τ’ αγέρι μα ο κόσμος έχει ξενιτιές κι ο κόσμος δεν τις ξέρει.. Μην πεις: "Δεν καταδέχομαι!", μην πεις: "Κι αχ, πώς να κάμω;" Πιάσε το στίχο σου σκυφτός, σαν το ψωμί από χάμω.