Στην χώραν π’ αναγιώθηκα τζ̌αι `κόμα αναγιώννουμουν τζ̌ ’ άρτζ̌εψα νάκκον να λαχτώ, τότες εξηφοήθηκα τα ζωδκια τζ̌ ’ `εν εχώννουμουν, τζ̌ ’ εξέβηκα να δκιανευτώ. Σε μιαν ποταμοδκιάβασην μιαν λυερήν εσ̌σ̌ιάστηκα, νείεν καεί η σταλαμή! Ούλα τ’ αρνίν εις τον τσοκκόν ο άχαρος επκιάστηκα, αντάν πκιαστεί μες στην νομήν. Αντάν με είδεν έφεξεν, τζ̌ ’ ο νους μου εφεντζ̌ιάστηκεν, τζ̌ ’ εφάνην κόσμος φωτερός. Αντάν μου `χαμογέλασεν, παράδεισος επλάστηκεν ομπρός μου, τζ̌ ’ έμεινα ξερός. Ευτύς το πας μου έχασα, τον κόσμον ελησμόνησα τζ̌ ’ έμεινα χάσκοντα βριχτός. Είπεν μου: « Έλα, κλούθα μου»· τζ̌αι `πού καρκιάς επόνησα, τζ̌ ’ εκλούθησά της ο χαντός. Λαόνια, κάμπους τζ̌αι βουνά αντάμα εδκιαβήκαμεν, γεμάτ’ αθθούς τζ̌ ’ αγκαθθερά, η στράτα δεν ετέλειωννεν, τζ̌αι δεν εποσταθήκαμεν, ήτουν για λλόου μας χαρά. Έτρεμεν μέν τζ̌αι χάσει με, τζ̌ ’ έτρεμα μέν τζ̌αι χάσω την, τζ̌αι μέν της πω, τζ̌αι μέν μου πει· εδίψουν την, εκαύκουμουν, τζ̌ ’ έτρεμα μέν τζ̌αι πκιάσω την, τζ̌αι γίνουμεν τζ̌ ’ οι δκυο `στραπή. Ύστερα, σγοιαν παράδεισον, έναν βουνόν εφτάσαμεν, ίσ̌α με τα `ψη τ’ ουρανού. Τζ̌ει πάνω τζ̌ει εκλάψαμεν αντάμα τζ̌ ’ εγελάσαμεν, μέσα στους μούσκους του βουνού. Λαλεί μ', αν είσαι `πέρκαλλος, τωρά πκιον μείνε δίχως μου, αν σου αρέσκ’ έτσι ζωή· τζ̌αι ξαπολά `ναν χάχχανον, ίσ̌α `νωσα το στήθος μου πως αλλονάκκον να ραεί. Είπεν τζ̌’ εγίνην άφαντη, ευτύς `π’ ομπρός μο’ `χάθηκεν σγοιαν άνεμος περαστικός. Εράην η καρτούλλα μου ευτύς ο νους μο’ `στάθηκεν τζ̌ ’ είμαι `πού τότες ξηστηκός. Οι πλήξες που μ’ ετρώασιν ακόμα `ν’ αφανέρωτες τζ̌ ’ εις τα πουλιά που τζ̌ιλαδούν· έσ̌ει `πού τότες, όπου δω τες ανεράδες τρέμω τες, τζ̌αι `πογυρίζω μέν με δουν.