Νομίζω πως δε σε θυμάμαι πια τα μάτια μου βαριά να δουν εσένα κοιτάζω μια παλιά σου carte postale ποιος έγραψε μ’ αυτά τα γράμματα τα ξένα Τώρα έχω ένα σπίτι που ποτέ δεν έχεις δει τώρα έχω ένα αμάξι που ποτέ δεν έχεις μπει και μια λύπη, αχ! μια λύπη που δεν έχεις φανταστεί Γιατί όλα προχωρούν χωρίς εσένα κι αυτό τώρα λέγεται ζωή Νομίζω πως σε ξέχασα αλλά τις νύχτες που μετρώ το χρόνο μόνη το χέρι σου μου πλέκει τα μαλλιά το χάδι σου αυτό ακόμα με σκοτώνει