Στον καιρό μας τον αλλιώτικο, πού είσε, βρε στενό Πλακιώτικο, με τις γλάστρες σου και τα βασιλικά, με χαμόγελα παιδιάστικα, γλυκά, στην πεζή ζωή, την άχαρη ήσουν της ψυχής η ζάχαρη σε νοστάλγησα, πλακιώτικο στενό, που κατέβαζες στη γη τον ουρανό. Πάλι τα `πια, πάλι τα `πια και νιώθω λύπη γιατί μου λείπει η πλάκα μου η παλιά, πάλι τα `πια, πάλι τα `πια γιατί ξανάβρα δυο μάτια μαύρα με κάτασπρα μαλλιά. Πλάκα μας παλιά, σε χάσαμε μα ποτέ δε σε ξεχάσαμε, ο μοντέρνος ο γλεντζές σε βλέπει αλλιώς, μα πιστός σου θαυμαστής μένει ο παλιός, ο παλιός που κι αν γκριζάρισε, την καρδιά του σου την χάρισε γιατί ξέρει πως αυτή την εποχή έχει λείψει απ’ τους ανθρώπους η ψυχή. Πάλι τα `πια, πάλι τα `πια και νιώθω λύπη γιατί μου λείπει η πλάκα μου η παλιά, πάλι τα `πια, πάλι τα `πια γιατί ξανάβρα δυο μάτια μαύρα με κάτασπρα μαλλιά.